Grupo de Investigación Lingüística e Literaria Galega ILLA
Grupo de Investigación Lingüística e Literaria Galega ILLA
Universidade da Coruña
Glosario
da poesía medieval profana
galego-portuguesa
Voces do C
consigo pron. pers. tónico, complemento circunstancial de compañía 'consigo'. Cf. sigo
ImprimirAlternar visualización dos exemplos
359.13 E que an consigo de mi aficar / que lhes diga qual é a senhor que ei?||541.15 ca os que troban e que s’alegrar / van eno tempo que ten a color / a frol consig’...||676.11 Por mui gran coita que á consigo, / madre velida, ben vo-lo digo||757.4 e pero oj’á muitas coitas consigo, / non quer morrer por non pesar del a ‘lguen / que lh’amor á||961.19 mais ponha ela consigo ũa ren||989.14 por én xo quis Nostro Senhor / põer consigo par a par!||1163.14 I vai o meu amigo, / quer-me levar consigo||1184.4 pois m’el vio consigo, / foi el tan ledo que des que naci / nunca tan led’ome con molher vi||1281.9 que non dorme nen á [o] sén consigo / nen sabe de sí parte nen mandado||1552.13 e, poi-las ten [con]sigo noit’e dia, / seu mal é trage-las mal lazeradas||1601.6 mais ora quer ir mouros guerrejar / e quer consig[o] a velha levar
[últ. rev.: 25/04/2017]