Grupo de Investigación Lingüística e Literaria Galega ILLA
Grupo de Investigación Lingüística e Literaria Galega ILLA
Universidade da Coruña
Glosario
da poesía medieval profana
galego-portuguesa
Voces do E
estranho ~ [estrãio] ~ estraio, estranha ~ estrãia ~ [estraia] adx.
ImprimirAlternar visualización dos exemplos
1. 'estraño/a, extraordinario/a, raro/a'
539.1 Que estranho que m’é, senhor, / ..., / ..., de nembrar / de quanto mal fui sofredor / des aquel dia que vos vi!||859.1 Estranho mal e estranho pesar / é oje o meu de quantos outros son / no mundo ja||859.1 Estranho mal e estranho pesar / é oje o meu de quantos outros son / no mundo ja||1449.5 vej’ora estranho talho / qual nunca cuidei que visse: / ...||1633.3 guarnir-nos-á Don Foã[o] mui ben / d’un pan’estranho que todos sabemos
11.17 Estranha mengua mi fara / tal que per ren non poss’osmar / como sen el possa estar
638.1 Estrãia vida viv’oj’eu, senhor, / ..., / como viver pesand’a vós||1341.14 e, ..., o ten / tan coitado que a morrer conven / de mort’estrãia que á padecer
2. 'estranxeiro/a, descoñecido/a'
1580.18 ca seus vassalos, com’ouço dizer, / non queren om’estranho sobre sí
103.1 Toda-las gentes mi a mí estraias son, / e as terras, senhor, per u eu ando / sen vós
3. 'afastado/a, apartado/a'
103.13 Estranho and’eu dos que me queren ben / e dos que viven migo t[o]da via||373.10 sempr’averei muit’est[r]a[n]ho d’andar / dos que an de falar en algũu ben
[últ. rev.: 25/04/2017]